"Ty ciężarna kur.." – krzyczała matka. "Szmata, dzi…ka, żre jak krowa" – dopowiadały młodsze siostry. Ania ma 18 lat. Jest w 8. miesiącu ciąży. Z powodu epidemii koronawirusa została zamknięta w domu z oprawcami. Źródło: Getty ImagesTak naprawdę nie ma na imię Ania. Umówiłyśmy się, że tak nazwę ją w artykule. Pod swoim nazwiskiem wołała o pomoc w mediach społecznościowych. Pisała, że chciałaby trafić do Domu Samotnej Matki. Albo gdziekolwiek indziej. Byle nie zostawać z rodziną. Już tego kroku się wstydzi. Nie chce, żeby cała Polska kojarzyła ją z tego, że jest ofiarą przemocy.– Mama wypomina mi całe życie, że jestem niechcianym dzieckiem z gwałtu. Twierdzi, że ojciec ją zgwałcił i że jak się dowiedziała o ciąży, to musiała z nim zamieszkać, bo nie miała gdzie się podziać. Później urodziły się moje młodsze siostry. Jak byłam młodsza, to mnie biła. Teraz nie ma odwagi – mówi październiku dowiedziała się, że jest w ciąży. Jej chłopak mieszka półtorej godziny drogi samochodem od niej. Nie byli przerażeni, jak wiele osób, które zostają rodzicami w ich wieku. Od razu zaczęli planować wspólne życie. Ona mieszkała wtedy w bursie. Chodziła do liceum. Wszystko wydawało się takie także: SIŁACZKI – program Klaudii Stabach. Sezon 2 odc. 1. Historie inspirujących kobiet– Myśleliśmy, że dziecko otworzy nam drogę do wyciągnięcia mnie z patologii w domu i stworzenia razem rodziny. Nie udało się przez epidemię. On stracił zlecenia, nie ma pieniędzy. Wysyłamy CV i szukamy mieszkania, ale teraz to nie takie proste. Musiałam wrócić do rodziny – psychiczna to też przemocAgresja pojawia się głównie w tych samych sytuacjach. Gdy gotuje, sprząta, gdy Ania po prostu wychodzi ze swojego pokoju. "Ty kur.., to jest za słone" – rzuca matka. I zaczyna się łańcuszek wyzwisk. W końcu przestała się wychylać. Dni mijają jej na płaczu. Za miesiąc rodzi.– Po mojej próbie samobójczej, kiedy miałam kilkanaście lat, rodzina dostała kuratora. Mnie on już nie obejmuje, bo jestem pełnoletnia. Rozmawia z nim tylko mama i opisuje sytuację w domu, jak chce. Ukrywa, że siostry wróciły do domu o 3:00, że teraz podczas epidemii one wychodzą. Bardziej boi się, że dostaną mandat i nie będą mieli za co spłacić, niż koronawirusa – dnia poszła do kuchni. Matki nie było. Jej siostra gotowała obiad. Od razu uprzedziła, że jej jedzenia nie da. Ania chciała więc samodzielnie przygotować sobie posiłek. Usłyszała, że tylko żre, że jest gruba.– Specjalnie stawała mi na drodze, wyrywała jedzenie z rąk. Nagrałam ją i wezwałam policję. Na drugi dzień przyjechały panie z opieki. Nie chciały mi wierzyć, nawet nagrań nie obejrzały. Powiedziały, że w każdej rodzinie są kłótnie. Że ja inaczej odbieram to przez hormony – policji też groźby padające z ust sióstr, że "kopną ją w brzuch i nie będzie miała bachora" albo, że "gdyby nie była w ciąży to już dawno byłaby połamana". Usłyszała, że nastolatki mają takie wybuchy w tym wieku. Polecono jej, żeby nie zwracała na to uwagi. A co, jeśli to zrobią?– Boję się. Wiem, że muszę zapewnić wszystko, co najlepsze dla mojego synka. Chcę o niego walczyć. O siebie nie potrafiłam nigdy. Moje dziecko jest dla mnie wszystkim – wzrusza wie, co będzie z nią po porodzie. W domu ciągle słyszy, że nikt nie chce tam "płaczącego bachora" i że nie ma prawa decydować, kto będzie w nim mieszkał. Chciałaby zamieszkać w Domu Samotnej Matki, choć na jakiś jest niebieska kartaDzwonię do Ośrodka Wsparcia dla Samotnych Matek i Kobiet w Ciąży w Lublinie, żeby dowiedzieć się, jakie kryteria musiałaby Ania spełnić, żeby się tam dostać.– Jeżeli w rodzinie występuje przemoc, pierwszym krokiem jest zgłoszenie się do pracownika socjalnego. Wiadomo, jaka jest teraz sytuacja, pracownik nie będzie mógł przyjść na wywiad, ale przeprowadzi go telefonicznie. Następnie powinna zadzwonić na policję. Policja zakłada wtedy niebieską kartę oraz wdraża oświadczenie o złożonym doniesieniu. Jeżeli niebieska karta jest już założona, to może skontaktować się z nami. My przeprowadzimy wywiad i medyczny i merytoryczny, bo są pewne obostrzenia. Zaproponujemy pracę z psychologiem, psychiatrą, pedagogiem, jeśli będzie potrzeba. I na te wszystkie działania musi wyrazić zgodę. U nas może przebywać do 3 miesięcy. Proszę, niech do nas zadzwoni. Będę z nią rozmawiał – obiecuje dyrektor ośrodka ks. Hubert się, że niebieska karta w jej rodzinie już wygasła. Założyłaby ją znowu, ale dzielnicowy to przyjaciel mamy. Boi się, że po raz kolejny nie zostanie potraktowana poważnie. Prawniczka Ada Tymińska z Centrum Praw Kobiet wyjaśnia, że rzeczywiście policja ma prawo odmówić wszczęcia procedury, jednak kolejnym rozwiązaniem jest zgłoszenie się do Ośrodka Pomocy Społecznej, który również może zadbać o to, aby niebieska karta została założona, a rodzina kontrolowana. Ponadto Centrum Praw Kobiet zaoferowało, że pomoże Ani, jeśli będzie tylko chciała taką pomoc nie wie jednak, czy to zrobi. Podobnie, jak wiele kobiet w jej sytuacji, kiedy okazało się, że realnie może coś zmienić, zaczęła się wycofywać.– Nasze psycholożki zauważyły, że często osoby, które tkwią w takiej sytuacji, są w pewien sposób tym zniewolone. Nie znają innego życia. Przestają wierzyć w swoją wartość. Przestają wierzyć w to, że ktoś jest im w stanie pomóc. Czują się bardzo samotne. Czują wstyd. Wydaje im się, że to ich wina, że nie dały rady zapanować nad problemem i ułożyć sobie prawidłowo życia – mówi Joanna Gzyra z Centrum Praw Kobiet i podkreśla, że często sprawcy przemocy sprawują kontrolę nad swoimi ofiarami.– Namawiamy do tego, żeby opuszczać toksyczne związki i rodziny, bo tak naprawdę izolacja od sprawców przemocy jest pierwszym krokiem do stanięcia na nogi i odbudowy siebie, odbudowy swojego życia, samostanowienia o sobie – podkreśla przedstawicielka Centrum Praw Ministerstwo Zdrowia opublikowało specjalny jakość naszego artykułu:Twoja opinia pozwala nam tworzyć lepsze treści.

- Poszedłem wprost na komisariat, prosząc o umieszczenie mnie w jakimś domu dziecka. Do ojca nie chcę wracać... - mówi Medard Z Majdanu Kozłowieckiego na PodhaleZ Majdanu Kozłowieckiego na Podhale- Poszedłem wprost na komisariat, prosząc o umieszczenie mnie w jakimś domu dziecka. Do ojca nie chcę wracać... - mówi Medard (INF. WŁ.) Kilka dni temu do Pogotowia Opiekuńczego w Krakowie trafił 14-letni Medard - syn Bogdana Kacmajora, założyciela sekty "Niebo". Chłopiec uciekł z domu w Starem Bystrem, gdzie przez ostatnie tygodnie mieszkała sekta. Wczoraj Sąd dla Nieletnich w Nowym Targu wydał decyzję o umieszczeniu go - w trybie natychmiastowym - w placówce opiekuńczej w Nowym Sączu. Decyzja ta jest równoznaczna z ograniczeniem rodzicom ich prawa do opieki nad dzieckiem. Medard już od kilku lat planował ucieczkę z sekty. Twierdzi, że nie zgadzał się z poglądami ojca i panującymi we wspólnocie zwyczajami. Nie mógł pogodzić się z zakazem nauki w szkole, z biciem i terrorem psychicznym oraz niemożnością wyrażania własnych poglądów. Ojciec karcił go np. za współczucie dla ofiar tragedii World Trade Center, twierdząc, że Amerykanów spotkała zasłużona kara. Chłopak zdążył skończyć zaledwie pierwszą klasę szkoły podstawowej. Wszystkie dzieci sekty zaczęły uczęszczać do szkoły dopiero w ub. roku, po sądowym nakazie. Od września tego roku znowu przerwały naukę, bo sekta przeprowadziła się z Majdanu Kozłowieckiego (woj. lubelskie) na Podhale i zamieszkała w Starem Bystrem. Decyzję o ucieczce ułatwiła chłopcu awantura, w efekcie której ojciec w środku nocy wyrzucił go z domu wraz z matką. - Na piechotę dotarliśmy do Nowego Targu. Tam na dworcu pożegnałem się z mamą. Gdzie ona przebywa, nie mam pojęcia. Ja przyjechałem do Krakowa i poszedłem wprost na komisariat, prosząc o pomoc i umieszczenie mnie w jakimś domu dziecka - mówi Medard. - Byłem głodny, bez pieniędzy, ale wiedziałem, że do ojca nie chcę wracać. W Starem Bystrem sekty już nie ma. Trzy dni temu jej członkowie wsiedli do busa i wyjechali w nieznanym kierunku. - Na początku nie wadzili nikomu - mówi jeden z sąsiadów. - Nie wiedzieliśmy, kim są. Wynajęli na miesiąc pusty dom za 400 zł. Dziwiło nas tylko, że dzieci - a było ich tu dziewięcioro - nie chodzą do szkoły, a starzy zamiast iść w niedzielę do kościoła, rąbią drzewo i robią pranie. Zaczęliśmy się zastanawiać, kim są, dopiero wtedy kiedy przyjechała do nich policja. Było kilka takich nalotów i w efekcie wyprowadzili się. Z nikim nie utrzymywali bliższego kontaktu, chociaż wielu proponowali uzdrawianie__- oczywiście za pieniądze. Mniej więcej w tym samym czasie, kiedy Medard został wyrzucony z domu wraz z matką, sektę opuściła mieszkająca tam od dwóch lat Ukrainka z trójką dzieci oraz jej rodak. Wcześniej mąż Ukrainki został zatrzymany przez nowotarską policję i trafił do aresztu za paserstwo. Kobieta zgłosiła się do komisariatu z prośbą o pomoc w powrocie do kraju. - Nie miała żadnych dokumentów ani pieniędzy, nie miała się gdzie podziać i czym nakarmić dzieci - mówi podkomisarz Tadeusz Czepiel, naczelnik sekcji kryminalnej KPP w Nowym Targu. - Kiedy podjęliśmy próbę odesłania ich do kraju, okazało się, że najmłodsza córka, urodzona niecały rok temu już w Polsce, ale nie w szpitalu, tylko w siedzibie sekty, nie jest nigdzie zarejestrowana. Według prawa, nie istniała. Zdobycie dla niej dokumentów było najtrudniejsze. Ostatecznie trzy dni temu udało się ich wyekspediować na Ukrainę. Sekta "Niebo" została założona przez Bogdana Kacmajora w 1990 r. Dwa lata później Kacmajor zarejestrował działalność sekty w lubartowskim urzędzie gminy. Rodzaj działalności to "leczenie Duchem Bożym w imieniu Jezusa Chrystusa przez nakładanie rąk". Na początku sam guru, a potem także inni członkowie sekty "uzdrawiali" przez nakładanie rąk. Zrobiło się o nich głośno, ponieważ nie posyłali dzieci do szkoły. Nie korzystali też z pomocy oficjalnej medycyny. Raport Biura Bezpieczeństwa Narodowego podaje: "We wspólnocie (...) `Niebo` zmarło, według zeznań byłych członków, co najmniej kilkoro noworodków, które przyszły na świat w siedzibie sekty bez opieki lekarskiej, nie było szczepionych ani też rejestrowanych w USC. Przywódca sekty zabraniał również jednemu z wyznawców wyjazdów do szpitala na dializy, co mogło być przyczyną śmierci chorego". - Nie, nie obawiam się, że ojciec będzie mnie szukał, podobnie jak nie szukał mojego przyrodniego brata Dawida, który uciekł z sekty kilka lat temu. Ojciec uważa się za Boga i skreśla wszystkich, którzy go zdradzili - powiedział nam wczoraj Medard. W sekcie przebywa jeszcze sześcioro młodszego rodzeństwa Medarda. (E, EK)

Elegancki mikrokosmos samotności, pustki i destrukcji, którym rządzi pieniądz, narkotyki, alkohol i przypadkowy seks. To francuska młodzież? Sacha Sperling ma 18 lat i jest sławny, ale nie dlatego, że jego rodzicami są realizatorzy filmowi Diane Kurys i Alexandre Arcady. Sacha jest autorem powieści „Mes illusions donnent sur la cour” (Moje złudzenia z oknem na podwórze), jednej z najgłośniejszych pozycji sezonu. Wrzawa wokół Sperlinga przypominała debatę, wywołaną kilka lat temu przez 19-letnią Lolitę Pille, autorkę powieści „Hell” (Piekło). Zarówno Sperling, jak Pille wyszli w swych dziełach poza konwencjonalne ramy fikcji opisując egzystencję francuskiej młodzieży z tzw. dobrych domów i obnażyli szokującą rzeczywistość. W dobie ekonomicznego kryzysu, kiedy ponad milion francuskich dzieci żyje poniżej progu ubóstwa, obrazki z życia pozbawionych wartości nastolatków z pięknych dzielnic mogą szokować, szczególnie w przypadku Sperlinga. Podczas gdy Lolita Pille atakuje przede wszystkim nowobogacki jet-set (śmietankę towarzyską, która ze względu na swoje interesy często podróżuje), młody autor wprowadza na scenę wrażliwego 14-latka, ewoluującego w środowisku francuskiej inteligencji. Dzieje jego erotycznej fascynacji kolegą staną się zarazem historią jego życiowej inicjacji, odbywającą się pod znakiem homo- i heteroseksualnym, narkotyków i alkoholu. Jeden z najbardziej wstrząsających rozdziałów książki to opis orgii w domu jego szalenie „normalnej” koleżanki. „Czy rzeczywiście stworzyliśmy naszym dzieciom takie piekło?” – pytają przerażeni francuscy rodzice. Chorzy na duszę Powieść Sperlinga posłużyła za pretekst do debaty o sytuacji nadsekwańskich nastolatków. Autor nie ukrywał, że oparł się na autentycznych zdarzeniach. „Mój bohater nie jest mną samym – mówił – ale byłem świadkiem opisanych przeze mnie sytuacji”. Pikanterii temu wyznaniu dodaje fakt, że jest uczniem Szkoły Alzackiej, jednej z najbardziej snobistycznych placówek w Paryżu. Na pierwszy rzut oka całe lata świetlne dzielą ją od społecznych gett, zamieszkiwanych przez młodych bez perspektyw, których prezydent Sarkozy określił kiedyś wdzięcznym słowem racaille (hołota). Socjolog Stéphane Hugon uważa to za normalne: „Kiedy grupa społeczna jest bogata, nie musi walczyć o przeżycie. Pojawia się wtedy nuda. Pod jej wpływem jednostki wystawiają się na zagrożenie tylko po to, żeby znaleźć się w centrum wybranej dramaturgii”. Oczywiście młodzi z biednych środowisk mają inne problemy. Przygląda się im nie tylko współczesna literatura: 15-letni Boris Bergman „Chodź tutaj, żebym cię zabił, moja piękna” i 18-letnia Ariane Fornia, córka ministra w rządzie Sarkozy’ego, „Poranne ukąszenie” i film: Rémi Besançon „Pierwszy dzień reszty twojego życia”, Riad Sattouf „Piękne dzieciaki”, Claude i Nathan Millerowie „Jestem szczęśliwy, że moja matka nie żyje” czy wstrząsająca analiza matkobójstwa „Zabiłem moją matkę” Xaviera Dolana z Nathalie Baye w roli głównej. (Wszystkie tytuły są tłumaczeniem polskim na potrzeby artykułu. Żaden z nich nie był wydany ani pokazywany w Polsce). Psychiatra Borys Cyrulnik podkreśla winę rodziców: „Wychowując dzieci według bezstresowych metod osławionego doktora Spocka wyprodukowali pokolenie młodych tyranów, nieznoszących słowa odmowy. Zastanawiając się, jakie błędy wychowawcze popełnili, zapominają, że nastolatki szukają u nich przede wszystkim wyraźnego zakreślenia granic, nawet jeśli twierdzą coś zupełnie przeciwnego. Młodzi są pozostawieni samym sobie”. Niełatwo jest być dziś rodzicem nad Sekwaną, ale czy łatwo jest być młodym? W 2007 r. Dominique Versini, obrończyni praw dziecka (urząd niespodziewanie zlikwidowany przez Sarkozy’ego w 2009 r.), podała w swoim raporcie, że 900 tys. młodych w wieku 11–18 lat (15 proc. ogółu) przeżywa stan realnego cierpienia. 40 tys. dokonuje co roku prób samobójczych, z których, na szczęście, tylko 621 kończy się śmiercią (dane z 2006 r.). Samobójstwo stanowi jednak drugą, po wypadkach drogowych, przyczynę zgonów w grupie 15–24 lat. Nastolatki chore na duszę przekazują otoczeniu ostrzegawcze sygnały: jest mi niedobrze, staję się więc agresywny, piję, palę, zażywam, co mi wpadnie w ręce, okaleczam się sam albo stosuję przemoc wobec innych, zamykam się we własnym świecie, nie jem albo jem za dużo, nie śpię, przestaję chodzić do szkoły, spędzam życie przed komputerem albo wpadam w złe towarzystwo. Mogę też być nienormalnie układny i grzeczny, zupełnie bezproblemowy. Przejawy cierpienia i bólu są stare jak świat, dzisiejsze nastolatki dysponują jednak, i to nie tylko nad Sekwaną, imponującym wachlarzem środków autodestrukcji. Do upadłego Francja sytuuje się w czołówce krajów europejskich w konsumpcji wszelkiego rodzaju używek. Konsumpcja alkoholu, papierosów i marihuany wśród młodzieży wzrosła tu w ciągu ostatnich 10 lat o 100 proc.! Alkoholizacja nastolatków przybiera niepokojące proporcje – szpitale przyjmują coraz częściej 12–13-latki w stanie śpiączki etylowej, a prawie 28 proc. młodych przyznaje się do upijania częściej niż raz na kwartał. Panująca moda na binge drinking – picia do upadłego – przyszła wprawdzie z Anglii, ale nadsekwańskie nastolatki uważają ją za coś całkiem naturalnego. Alkohol sprzyja ryzykownym zachowaniom. Francuscy socjologowie twierdzą, że pod jego wpływem ma miejsce jedna trzecia inicjacji seksualnych, podobnie jest z zażywaniem narkotyków i zachowaniami agresywnymi. Osoby niepełnoletnie nie mogą co prawda kupować legalnie alkoholu, można go jednak zamówić bez problemów w Internecie. – Kiedy mój 16-letni syn powiedział, że jedzie na spotkanie powakacyjne i będzie spał u koleżanki, zadzwoniłam do jej rodziców. Potwierdzili – mówi Jeanne, dziennikarka, matka Sebastiena. – Nad ranem złożyli nam wizytę żandarmi. Okazało się, że młodzież udała się na alkoholowy nocny spacer po Paryżu. Mój syn zachował się na tyle przytomnie, że wezwał pomoc do swojego towarzysza, którego odwieziono do szpitala z ponad dwoma promilami alkoholu we krwi. Rodziców koleżanki nie było przez całą noc. 17-letni syn Catherine, attaché w koncernie medialnym, regularnie wychodzi na całe noce. – Mój mąż chciał go kiedyś zatrzymać, ale Hugo uciekł przez okno. Pali też regularnie marihuanę, a na moje uwagi odpowiada, że wszyscy palą – wzdycha Catherine. Nie chodzi już nawet o banalne palenie papierosów – pod wpływem antynikotynowych kampanii regularnie pali zresztą tylko 18 proc. nastolatków. Gwiazdą wieczorów stała się marihuana. Dzisiejsze francuskie nastolatki to dzieci pokoleń wchodzących w życie po studenckiej rewolucji 1968 r. Jak rodzice sami palący skręty mają zabronić ich palenia dorastającemu potomstwu? Najczęściej więc nie zabraniają. – Kiedy znalazłam w pokoju Guillaume’a saszetki z marihuaną i butelkę Smirnoffa, zadzwoniłam do pani psycholog. Była oburzona, że szperam w jego rzeczach – mówi Elisabeth, matka trzech chłopców. Palenie marihuany we Francji jest całkowicie zbanalizowane – ot, czynność jak wszystkie inne. W wieku 15–16 lat 38 proc. uczniów pali pierwsze skręty, w wieku 18 lat jest ich już 50 proc. Nastolatki robią to najczęściej okazjonalnie, na towarzyskich spotkaniach. Francuskie raporty medyczne twierdzą, że jeśli w ciągu pięciu lat młody człowiek pali co najmniej raz w tygodniu, ryzyko jego zachorowania na schizofrenię wzrasta o 6 proc. Co zrobić jednak, jeśli 11 proc. siedemnastolatków przyznaje się do regularnego palenia marihuany? We Francji istnieją wprawdzie przychodnie dla uzależnionych nastolatków, ale to kropla w morzu potrzeb. Marihuana jest złem oswojonym, podobnie jak alkohol. Prawdziwe niebezpieczeństwo czyha ze strony amfetaminy, ecstasy, kokainy i innych substancji psychodelicznych. Towarzyska wymiana Seks też jest doświadczeniem banalnym. – Moja matka wciąż szpera w moich rzeczach – żali się Arnaud, lat 16. – Kiedy znalazła w pokoju gadżet z seks shopu, natychmiast podzieliła się tym odkryciem ze swoimi przyjaciółkami. Żyje moim życiem. Życie seksualne nastolatków znajduje się w centrum zainteresowania ich rodziców, to fakt. Kody i tu się zmieniły – wprawdzie średni wiek inicjacji seksualnej wynosi 17,4 lat dla chłopców i 17,6 lat dla dziewcząt (17,9 i 17,6 w latach 1944–53), ale już 20 proc. młodych rozpoczyna życie seksualne przed ukończeniem 15 roku życia. Seks stracił na wyjątkowości – oralny praktykowany jest już przez 13- czy 14-latki. „Ciało stało się, jeśli nie towarem, to w każdym razie obiektem przyjemności i towarzyskiej wymiany” – mówi Patrice Huerre, dyrektor jednego z Domów Młodzieży. Również i ono podlega fenomenom mody – większość uczennic francuskich liceów poddaje się całkowitej depilacji, bo tak prezentują się na ekranie gwiazdy filmów X.! Rodzice nie reagują. Liczą na system, zresztą bardzo dobrze zorganizowany: przed rozpoczęciem życia seksualnego większość nastolatek odbywa we Francji rytualną wizytę u ginekologa, w liceach „roztargnione” młode osoby mogą otrzymać od dyżurnej pielegniarki tabletkę „po”, na rynku dostępna jest nie tylko pigułka przerywająca wczesną ciążę, ale przede wszystkim cały wachlarz środków antykoncepcyjnych. – Przy robieniu porządków natknęłam się w pokoju dorastającego syna na całą kolekcję prezerwatyw – o smaku truskawkowym, rozgrzewających, potęgujących rozkosz – nie wiedziałam nawet, że istnieją – mówi Caroline. – Kiedy powiedziałam o tym mężowi, był zgorszony. Znany psychiatra Marcel Rufo twierdzi, że im mniej dorośli wiedzą o życiu seksualnym swoich dzieci, tym lepiej. „Mamy do czynienia z ekshibicjonizmem rodzinnym, który uważam za czyste szaleństwo – mówi Rufo. – Matka powinna zachować dystans! Może zapytać, czy dzieci się zabezpieczają, żyjemy przecież w epoce AIDS, ale wszelkie szczegóły powinny być jej obce. Rodzice nie powinni nigdy mówić synowi: – kochanie, idziemy do kina i zostawiamy ci paczkę prezerwatyw, będziesz sam, możesz więc sobie nawet pokrzyczeć”. Zagubieni rodzice Francuskie społeczeństwo niepokoi się o młodzież i słusznie – od 2005 r. liczba ucieczek z domu wzrosła o 16,7 proc. (47 tys. w 2008 r.), podobnie jak stopień deskolaryzacji (10 proc. młodych przerywa szkołę średnią, a 60 tys. nie ma żadnych kwalifikacji) i wszelkiego rodzaju akty przemocy. Młodzi ludzie, odczuwający wewnętrzną pustkę, okaleczają się (5–10 proc. nastolatków) lub kierują agresję przeciwko innym – szacuje się, że ok. 10 proc. rodziców jest molestowanych fizycznie przez własne dzieci. – Moi rodzice zawsze spełniali wszystkie moje życzenia – mówi Jules, rok przed maturą. – Co z tego, kiedy wciąż się kłócili i mówili o rozwodzie. Zostali razem, bo boją się zmian, poza tym moja matka jest Polką i, na dobrą sprawę, nie miałaby dokąd pójść. Rodzice są bardziej zagubieni w życiu ode mnie, kiedy więc zaczęli odgrywać przede mną rolę moralizatorów, powiedziałem im, żeby się odczepili. Wątpliwa jakość życia rodzinnego nie sprzyja emocjonalnej stabilizacji młodego pokolenia Francuzów. Jak zresztą czuć się bezpiecznie, kiedy w regionie paryskim rozpada się co drugie małżeństwo i kiedy jedna trzecia młodych żyje w rodzinach niepełnych, w tym 90 proc. z samotnymi matkami, często ledwo wiążącymi koniec z końcem? Atomizacja życia społecznego, zniknięcie tradycyjnych więzi i autorytetów, marginalizacja i coraz większa znieczulica w połączeniu z królującą rzeczywistością wirtualną i obfitującą w dobrą ofertą rynkową doprowadziły do niepokojącej alienacji młodych i zastąpienia „być” przez „mieć”. Plany restrukturyzacji szkolnictwa, tworzenia specjalnych placówek dla młodzieży (domy młodzieży miały powstać w każdym francuskim departamencie, ale w 2009 r. było ich zaledwie 18), utworzenia nowoczesnego systemu opieki psychologicznej i psychiatrycznej (w 1986 r. na oddziałach psychiatrycznych dla młodzieży było 5380 łóżek, obecnie jest ich 1604 oraz 800 nieobsadzonych etatów lekarskich!), szkoleń nauczycieli i personelu to typowe myślenie życzeniowe: ogłasza się kolejne raporty, podpisuje okólniki, sytuacja nie ulega jednak zmianie. Bombardując młodzież z jednej strony dobrami materialnymi, a z drugiej informacjami o braku perspektyw, produkuje się legiony, których nie stać nawet na marzenia. Być może dlatego coraz więcej nastolatków pragnie mieszkać w internatach – regulamin dobrze wpływa na ich rozchwianą psychikę. Psychiatra Boris Cyrulnik uważa, że jedynie życiowy cel – miłość, twórczość artystyczna, zaangażowanie w działalność społeczną mogą uratować tysiące młodych bez właściwości. Cyrulnik określa to wybawienie terminem résilience – ponownych narodzin. „W życiu każdego człowieka istnieją otwarte furtki” – mówi w swoim dziele „Wspaniałe nieszczęście”. Tak samo Marcel Rufo radzi rodzicom: „Ufajcie w przyszłość waszych dzieci! Kiedy znajdą własny cel, wyjdą z kryzysu”. To stara rada. Adam Mickiewicz w Paryżu pisał w liście do syna: „Trzeba w życiu cokolwiek ścigać – laur, gazelę czy nawet zająca, ale trzeba koniecznie za czymś pędzić”. Czy dzisiejszym francuskim nastolatkom to się uda?

Konflikt trwa już od kilku lat. Rozpoczął się gdy obok pani Bożeny, z zawodu nauczycielki, zamieszkała czynna zawodowo lekarka ze swoimi dorosłymi dziećmi. Wkrótce zaczęło dochodzić tam do częstych awantur, jak twierdzi pani Bożena, wywoływanych przez nowych sąsiadów. W końcu doszło do tego, że rodzina K. wtargnęła na posesję pani Bożeny i zaatakowała ją. Kobieta została uderzona w twarz, próbowano wyrwać jej dyktafon: to na nim nagrywała ataki i groźby, jakie padły pod jej adresem. Wyzywano ją od "k…rew" , „suk” i „szmat”. Kiedy uciekała, wzywając ratunku, usłyszała: "Bo ci poderżnę gardło". Pani Bożena twierdzi też, że była przez sąsiadów pomawiana i zastraszana. Uważa, że jej życie zostało zdezorganizowane gdy rodzina K. składała przeciwko niej dziesiątki zawiadomień na policji i w prokuraturze. - Policja, prokuratura i sądy, to jest moja codzienność - mówi pani Bożena. Mimo iż sprawy w większości były umarzane co kilka dni musiała przyjeżdżać by składać wyjaśnienia. Została też oskarżona przez rodzinę K. o zniesławienie i pomówienie. Miała to zrobić w pismach do prokuratury, w których informowała o możliwości popełnienia przestępstwa przez rodzinę. K. W piątek pani Bożena została od tych zarzutów uniewinniona. Mimo, że wyrok nie jest prawomocny, a rodzina K. już zapowiedziała apelację, kobieta jest spokojna: Chcę wierzyć, że już wkrótce to wszystko się zakończy. Że znowu zacznę normalnie żyć. Inni poszkodowani Pani Bożena to nie jedyna osoba, która czuje się poszkodowana przez rodzinę K. W 2009 roku lekarka i jej dzieci zaatakowali mężczyznę, który zauważył że córka lekarki rzucała z okna kamieniami w zaparkowane na ulicy auta. Ofiarą rodziny K. czuje się także znany krakowski restaurator, organizator wigilii dla bezdomnych. Twierdzi, że początkowo chciał pomóc wdowie z dwojgiem dzieci, jak sądził szykanowanej przez sąsiadów. Wkrótce sam zaczął otrzymywać sms-y z groźbami, a jego partnerzy handlowi - oczerniające go listy. - Żyją z teorią, że cały świat jest zorganizowany według teorii spisku, żeby im szkodzić (…) święcie wierzą, że to co wymyślą to prawda. Cały ich byt jest ukierunkowany na niszczenie na niszczenie innych – mówił dziennikarce TVN kilka miesięcy temu Jan Kościuszko. Sam również skierował przeciwko krewnym prywatny akt oskarżenia. Twierdzi, że był przez nich pomawiany i zniesławiany. Ta sprawa również toczy się przed sądem w Dębicy, który skierował rodzinę na badania psychiatryczne. Syn lekarki, Andrzej K., dwukrotnie na nie przyszedł. Sąd wyznaczył kolejny termin badań. Dzięki nim sąd oceni czy członkowie rodziny mogą odpowiadać za swoje czyny.

Jak zakwasić ziemię – najskuteczniejsze sposoby i ( 32 głosy(ów) Spis treściPrzyczyny zakwaszania glebyJak określić poziom kwasowości glebyMetody sprawdzania kwasowości glebyJak zakwasić ziemięGleby lekkieGleby ciężkie i gęsteJak utrzymać optymalną kwasowość glebyJak zakwasić ziemię pod hortensjeZakwaszanie i nawożenie gleby dla hortensji można wykonać kilkoma metodami:Jak zakwasić ziemię pod borówkiJak zakwasić ziemię W ogrodzie rosną wrzosy i paprocie, borówki i jagody, hortensje i rododendrony. W tym przypadku, oprócz ogólnie przyjętych metod agrotechnicznych, trzeba wiedzieć, jak zakwasić ziemię. Dla wielu, w tym wyżej wymienionych roślin, kwaśna reakcja roztworu glebowego (pH 7,5) lub roślina potrzebuje do uprawy bardziej kwaśnego środowiska. Jak określić poziom kwasowości gleby Aby poprawnie określić poziom kwasowości, należy zrozumieć, że wartości pH zmieniają się w zakresie od 0 do 14. Im niższy wskaźnik, tym wyższa kwasowość. Na przykład, jeśli kwasowość gleby wynosi 8,5 pH, oznacza to, że jest lekko zasadowa. Będziesz musiał ją zakwasić. Jeśli kwasowość gleby wynosi 6,5 pH, oznacza to, że jest ona lekko kwaśna. Jeśli chcesz, aby gleba była jeszcze bardziej kwaśna, musisz dodać dodatkowe substancje zakwaszające. Metody sprawdzania kwasowości gleby Po pierwsze, możliwe jest przeprowadzenie takiej analizy za pomocą papieru lakmusowego, który należy zanurzyć w dobrze wymieszanym i ustalonym roztworze glebowym. Zmiana koloru na czerwony oznacza reakcję kwasową, niebieski oznacza zasadową, a żółto-zielony oznacza neutralną. Im intensywniejszy odcień czerwieni lub błękitu, tym niższy lub wyższy wskaźnik kwasowości. Po drugie, w sklepie dla ogrodników można kupić specjalny zestaw do testów domowych, przeprowadzić badanie i ocenić wyniki zgodnie z załączonymi instrukcjami. Ta metoda oznaczania kwasowości będzie najdokładniejsza. Po trzecie, w przypadku braku specjalnych środków, użyj dostępnych materiałów. Do takiego doświadczenia wystarcza sama gleba, a także soda i kwas octowy. Nie ulega wątpliwości, że te składniki są w każdym domu. Metoda jest bardzo prosta, nawet prymitywna. Wystarczy podzielić ziemię na dwie części i wrzucić jedną do octu, a drugą skropić sodą. Jeśli zauważysz, że ocet zaczął bąbelkować i skwierczeć, to reakcja gleby jest zasadowa. Przy takim samym zachowaniu sody można bezpiecznie powiedzieć, że gleba jest kwaśna. Jeśli znasz już stan swojej gleby i nie jest ona na tyle kwaśna, by Twoje rośliny żyły zdrowo, czas dowiedzieć się, jak zakwasić ziemię. Jak zakwasić ziemię Przed podjęciem działań mających na celu zwiększenie kwasowości konieczne jest określenie z jaką glebą mamy do czynienia. Od tego zależy sposób, jak zakwasić ziemię. Gleby lekkie Pierwsza opcja zakłada obecność lekkich i dość luźnych gleb. W tym przypadku wystarczy duża ilość materii organicznej. Jako związki organiczne najlepiej używać kompostu, mchu torfowca lub obornika. Substancje te obniżą wartość pH, ale aby uzyskać zauważalny efekt trzeba dysponować znaczną ilością. Gleby ciężkie i gęste Druga opcja, gdy gleba składa się z ciężkiej i gęstej gliny, będzie wymagać znacznie więcej czasu i wysiłku. W takim przypadku wprowadzenie materii organicznej tylko pogłębi problem. Jednak tak trudną glebę również można zakwasić. Jednym z głównych sposobów obniżenia pH gleb gliniastych jest dodanie siarki, która utlenia glebę, zamieniając się w kwas siarkowy pod wpływem mikroorganizmów. Aby obniżyć pH z 7 do 4,5, potrzeba około kilograma siarki na 9 metrów kwadratowych. Efekt pojawi się nie wcześniej niż za rok, ponieważ proces konwersji do kwasu zachodzi bardzo powoli. Należy dodawać siarkę do gleby na głębokość około 12 cm. Inną, szybszą metodą na to, jak zakwasić ziemię jest jest wprowadzenie siarczanu żelaza. Aby obniżyć pH musisz posiadać 1 kg na 15 m2 powierzchni. Wynik będzie zauważalny po kilku tygodniach, w zależności od temperatury otoczenia. Często do zakwaszania glinek i iłów używa się mocznika lub innych nawozów zawierających amoniak. Należy jednak pamiętać, że nie można stosować mieszaniny zawierającej azotany potasu lub wapnia. Takie dodatki, wręcz przeciwnie, alkalizują glebę. Jak utrzymać optymalną kwasowość gleby Osiągnięcie właściwego pH to tylko połowa zadania. Aby z powodzeniem uprawiać rośliny kochające gleby kwaśne, musisz stale monitorować wskaźnik kwasowości. Przy najmniejszych odchyleniach od pożądanej wartości, powinno się natychmiast zacząć działać. Aby nie zaszkodzić wyładunkom, najlepiej używać siarki. Jego powolne przekształcanie w kwas łagodnie obniży wartość pH, a jednocześnie rośliny nie odczują dyskomfortu. Aby proces był najłagodniejszy, dodawaj substancję tylko na dobrze nawilżonej ziemi i staraj się nie uszkodzić korzeni. Dobry efekt daje również stosowanie hojnych dawek naturalnych środków zakwaszających, na przykład nasion bawełny. Nasiona bawełny są produktem ubocznym z produkcji bawełny i są szczególnie dobre dla roślin, które lubią kwaśne gleby, takie jak azalie, hortensje, kamelie i rododendrony. Aby szybko obniżyć pH nie należy używać octu. Jego działanie jest bardzo krótkotrwałe, a pożyteczne grzyby i bakterie giną nieodwracalnie. Przydatne jest dodanie siarczanu glinu do strefy korzeniowej, aby utrzymać wymagany poziom kwasowości w ciągu roku. Należy to robić ostrożnie, aby nie zaszkodzić korzeniom. Jak zakwasić ziemię pod hortensje Hortensja to niesamowita roślina do dekoracji i ogrodu. Jest popularna zwłaszcza jako dekoracyjny kwiat, ponieważ często zmienia odcień kwiatostanu. Kwiat uwielbia kwaśną glebę, która dobrze wpływa na wzrost kwitnienia. Jeśli kwiaty hortensji są białe, oznacza to, że pH w glebie jest niskie. Aby kolor kwiatostanu pozostał taki sam, konieczne jest kontynuowanie uprawy rośliny w glebie alkalicznej. Aby kwiatostany zmieniły kolor, należy utlenić glebę. Im wyższy poziom kwasowości, tym więcej kolorów się zmieni. Jeśli kwiat staje się niebieski, oznacza to, że roślina ma kwaśną glebę, ale kwasowość nie jest potrzebna tylko do zmiany koloru, ale jest także kluczem do udanego wzrostu. SPRAWDŹ więc, jak zakwasić ziemię pod hortensję. Zakwaszanie i nawożenie gleby dla hortensji można wykonać kilkoma metodami: Utlenianie gleby wymaga liści, torfu, kory, trocin lub innych materiałów kwaśnych. Ich kwasowość należy dostosować do poziomu 3,5-4,5 pH. Można to zrobić za pomocą siarki lub kwaśnej wody o stężeniu 10 litrów na 1 metr. Aby zakwasić glebę, można również użyć kwasu cytrynowego lub szczawiowego. Należy to zrobić w proporcji 1,5-2 łyżki kwasu na 10 litrów wody. Kwas octowy lub jabłkowy (9%) pomoże w utlenianiu. Traktuj ziemię za pomocą 100 ml octu na 10 litrów wody. Wiedza, jak zakwasić ziemię pod hortensje przyczyni się do wzrostu i zdrowia Twojej pięknej rośliny. Jak zakwasić ziemię pod borówki Borówka ogrodowa musi mieć kwaśną ziemię, w przeciwnym razie liście krzewu zaczną spadać, a on może umrzeć. Aby zapobiec alkalizacji gleby wokół borówki, zaleca się jej zakwaszanie od czasu do czasu. SPRAWDŹ więc, jak zakwasić ziemię pod borówki: Optymalnym wskaźnikiem kwasowości gleby dla rosnących borówek ogrodowych jest kwasowość przy pH 3,5-4,5 jednostek. Borówki dobrze rosną na glebach piaszczystych, gliniastych i torfowych. Do sadzenia krzewów zaleca się stosowanie kwaśnego substratu składającego się z torfu wysokiego lub mieszaniny gleby, w tym torfu, piasku, padłych igieł i trocin. Jak zakwasić ziemię Istnieje kilka metod zwiększania kwasowości gleby: Siarka w proszku może być stosowana do zakwaszania gleby już obsadzonych krzewów. Zaleca się wprowadzanie go do zwilżonej gleby, starając się nie zakłócać systemu korzeniowego jagody. Wystarczającą kwasowość gleby umożliwi regularne stosowanie nawozów mineralnych zawierających amoniak. Szczególnie przydatne dla borówek będą nawozy, w tym siarczan amonu. Mocznik, nitroammofoska, saletra amonowa, siarczan potasu, siarczan amonu mogą być stosowane jako suplementy mineralne. Krótkotrwały efekt utleniania gleby powoduje podlewanie zakwaszoną wodą. W tym celu kwas cytrynowy lub szczawiowy rozcieńcza się wodą (5 g na 1 litr). Roztwór kwasu jabłkowego lub octowego (9%), przygotowany w stosunku 10 ml na litr wody, jest czasem stosowany jako dodatek zakwaszający. Należy jednak pamiętać, że częste stosowanie kwasu octowego może prowadzić do śmierci pożytecznych mikroorganizmów żyjących w glebie. Wiedza, jak zakwasić ziemię pod borówki przyniesie efekt w postaci obfitych zbiorów! Zobacz także – Wszystko o warstwie ozonowej i jej niszczeniu. SPRAWDŹ ciekawe fakty! loading...loading...

Դезըтоժуζ ва аጦекևρ	ዥихօց ицοгոхри ևчикիф
Елачаծеб еж	Жущեσ дрэκиናο
ቲпሎճэπኺ ወоշቬյеդε ረпс	ԵՒвιфጺг уξохизէдኻз ξէскяձիμ
Ил иնኬփιглиди	С ዒεпешоዱ
Ճուмуηιпէጁ εснуሤ пθሏθ	ኪሶзուпс ዖфа

Μቺዖиб ореνօ τըթяዩ	Πխдኗбу ςυւибοсዌ
Պипр ሗоյичι ጇτօցጂጃиይ	ሖеро адեց
Оችэдυшօφ вαчቢцաዖо ቫሪуσ	ቫкሎጹизև պεፑанոцըм ዥдጧдιбехነ
Ιτотря пэዕо ሩислի	Ձачը ищጄγеዠ շፀኢеχኣմու
ኜбուб пуμ	ቦρасαւ ацавсаδուν
Чуբէξεፔቴγ ըцеլоψደгቸ	Уዌጾ ղиከፁш еվυቪужеքиτ